*Wil je een afspraak maken voor een zelfkennis-sessie? Zie de verschillende mogelijkheden onder  workshop

 

 

Sprookjes en coaches

 

De ene helft van Nederland lijkt op dit moment coach te zijn en de andere helft te stimuleren om vooral datgene te doen wat ze leuk vinden: 'Volg je passie en maak je dromen waar, geluk ligt in het volledig gebruik maken van je potentieel. Haal eruit wat er in zit, master your own universe'.

 

Je ziet het ook ongegeneerd bij de jongere generaties dat leuke doen, dat streven naar geluk. Dat geluk, dat niets anders betekent dan pogen de beste, de mooiste, de succesvolste en de meest gewaardeerde te zijn.

 

En massaal lopen we stuk. Want zo leuk blijkt dat streven uiteindelijk niet te zijn. Je moet het gedroomde 'geluk' wel in stand houden of snel een nieuwe droom bedenken. 
De een na de ander belanden de opgepepte dromers dan ook in een depressie of in een burnout omdat het hen niet gelukt is de droom waar te maken. Of omdat de passie op is en het potentieel maar beperkt blijkt te zijn.

 

Lieve mensen, asjeblieft sta stil. 


Wat laat je jezelf toch allemaal wijsmaken en wat maak je jezelf wijs? We lopen als makke schapen achter een ingeprente en blind overgenomen destructieve gedachte aan:

Sinterklaas en de mooie sprookjes die je als kind werden verteld en die je geloofde bestaan echt niet, dat weet je allang. De sprookjes van geluk die jouw omgeving en/of jouw coaches je willen laten geloven bestaan ook niet. Daar kom je ruw achter als de hoop en het geloof eindigen in frustratie, wanhoop en uitputting. En toch pak je meestal gewoon diezelfde droom weer op.

 

Sta stil dit keer. En vraag jezelf af: wat is er mis met het leven nu? 
Wat is er mis met een leven zonder doel? Wat is er mis met het gewoon hier te zijn, volledig aanwezig in ieder moment bij alles wat je doet? Heb je dat al eens onderzocht? Heb je het meest voor de hand liggende al eens echt gezien en omhelsd?

 

Wat is er mis met het luisteren naar jouw eigen, echte stem, die stem die jouw natuur is. Die ware stem die zegt: 'Je moet helemaal niets, lieverd. Je hoeft niets te bereiken om je gelukkig te voelen. Jij bent hier en dat is prachtig en volmaakt'

 

Laat alles wat je je hebt laten wijsmaken en wat je jezelf wijsmaakt los en kijk dit keer zelf. Want in de droom, in daar, in straks en morgen ligt niet het geluk, maar wacht de burn-out.

Laat dit keer het echte 'potentieel', namelijk jouw leven, tot uiting komen door volledig te zijn die je bent. Laat het leven zich ontvouwen onder regie van jouw ware stem, ieder moment, hier en nu zonder doel en zonder gevecht.

 

Ontdaan van sprookjes en dromen, ontdaan van streven en druk, danst het leven, vrij en ongehinderd zichzelf. In vloeiende beweging en natuurlijke schoonheid. Alles is licht, geeft licht in heldere kleuren van liefde en verwondering.

 

Sta stil. Onderzoek zelf wat waar is. Wijs die sprookjes en coaches van geluk voorgoed naar het land der fabelen. Jij weet wel beter.

 

 

 

Hoe kom je bij jezelf?

 

Laat je krampachtigheid los.

 

Neem afscheid van de druk, van je gejaagdheid, je onrust, je streven naar aandacht, je hang naar meer en beter. Want wat levert het je anders op dan steeds weer die oude vertrouwde gespannenheid? Met een grote kans te eindigen in een burn-out. (Een ander woord voor wat vroeger overspannenheid heette.)

 

Laat je angst los; de angst om niets meer te betekenen zonder waardering, zonder al je vrienden en volgers. Want wat levert het in feite op?

 

De druk om te pleasen in de hoop op waardering is vele malen groter dan het blij zijn om de aandacht die je krijgt. Je moet namelijk die aandacht steeds proberen vast te houden.

Mensen kijken tegen je op, maar in feite ben jij hun 'puppet on a string'. Zij verwachten, jij voldoet. Zij bevestigen hoe jij wilt zijn. Maar jouw stralende beeld en macht zijn maar schijn. De treurige werkelijkheid is dat jij hen macht geeft over jouw leven.

 

Laat je krampachtigheid los.


Laat het steeds maar moeten en het hooghouden van de schijn, los. Laat die zogenaamde vrienden en volgers los. Ze zijn je zo vergeten als je hen niet meer vermaakt, zo gaat dat. Op naar één van de vele andere aandacht vragers.

 

Is dat hoe jij wilt zijn, een junk verslaafd aan aandacht, in de hoop zo iets te betekenen?

 

Durf te zijn die je bent, zonder te pleasen, zonder aandacht-vragen om je belangrijk te kunnen voelen. Durf te zijn die je bent, ongeacht wat men van jou vindt.

Wees opgelucht, puur jij en treur niet over het verlies van de illusie.

 

 

Het is jouw schuld

 

Het aanvaarden van wie je bent begint bij jezelf, niet bij een ander.

Je kunt niet anderen verantwoordelijk stellen voor jouw eigen angst om voluit te zijn die je bent.

 

Die angst kan zijn ontstaan door opvoeding e.a. Maar jij bent de enige die de angst onder ogen kunt zien, die tegemoet kunt treden en hem daarmee beëindigen.

Eisen dat de ander jou accepteert is een uiting van machteloosheid omgezet in boosheid.

 

Boosheid is het ontkennen van jouw eigen natuurlijke kracht. Neem die boosheid mee terug naar jezelf. Je hebt die nodig om af te rekenen met de macht die jij aan anderen geeft.

Ervaar door die boosheid de kracht om volledig JIJ te zijn, ongeacht wat een ander daarvan vindt.

 

 

Zet nu de stap

 

Als je wilt weten wie je bent dan kun je nu zien wat je niet bent. Dat kan ieder moment.

Je kunt er ook voor kiezen om 'een weg te bewandelen', zoals die onder andere door vele coaches wordt aangeboden.

 

Die keuze om 'een pad te willen gaan' is absurd als je ziet dat er alleen maar nu is, dat het ook nooit anders kan en zal zijn dan nu.

Het doel van een pad te gaan vindt louter plaats in je gedachten. In werkelijkheid bestaat de toekomst immers niet. Hoe de toekomst er uit zal zien kan slechts gebaseerd zijn op fantasie.

 

Jouw doel willen behalen, namelijk jezelf willen worden, haalt je juist weg uit dit moment.

Een doel willen behalen is jezelf aan het lijntje houden. Het lijntje van de angst. 'Later durf ik het wel.' Maar dan lukt het me wel.' 'Aan het einde van het pad ben ik die ik ben.'

 

Zet nu de stap. Kijk nu. Voel nu. Diep van binnen weet je wie je bent, weet je allang wat waar is en wat niet waar is, weet je wat klopt en wat niet klopt.

Angst houdt je tegen om voluit te zijn. Kijk het recht in de ogen.

 

 

Wat is persoonlijkheid?

 

'Persoonlijkheid' is niet meer dan een verzameling gedachten die je hebt over wie je bent of over hoe de ander is.

Bijvoorbeeld: 'Ik ben onzeker, nerveus, opvliegend. Hij is vriendelijk, zachtaardig, soms wat bemoeizuchtig. Zij is een sterke persoonlijkheid, wel vaak overheersend', enzovoorts.

 

'Persoonlijkheid' is nooit iets dat eensluidend is of vaststaand, want jij en ieder ander bekijkt jou weer met andere ogen, afhankelijk van de eigen invulling en projectie.

Ook kan de sterke persoonlijkheid ineens een burn-out krijgen en blijkt er niets meer over van die veronderstelde kracht. Of de onzekere, nerveus geachte kan door inzicht ineens omslaan en rustig en sterk worden genoemd.

 

Zie je eenmaal in dat je al die zogenaamde eigenschappen niet bent maar dat het slechts gedachten zijn, dan houdt het idee een persoonlijkheid te hebben op te bestaan. 
'Persoonlijkheid' is dan achterhaald als onjuist, niet jij en is als het ware gestorven.

 

Wat overblijft ben jij, een levend wezen, die het leven uit op zijn eigen unieke manier.

 

 

Ik ben er nog niet helemaal

 

Zeggen: 'Ik ben er nog niet helemaal', betekent dat je ergens wilt zijn waar je nu nog niet denkt te zijn.

 

'Er nog niet helemaal zijn', zegt in feite dat je op dit moment niet voluit aanwezig bent. Je bent niet met totale aandacht bij wat je nu doet, bij waar je nu bent en bij wat je nu voelt.

Als je beweert dat je 'er nog niet helemaal bent' dan wil je liever niet hier en nu volledig aanwezig zijn, maar je denkt dat je nog iets of iemand moet worden. Je hebt een beeld voor ogen hoe je wilt zijn, straks, ooit, en ergens in de toekomst.

 

Wees hier met totale aandacht en je bent er.

 

 

Bewust zijn 

 

Het woord bewustzijn wordt vaak gebruikt maar niet echt begrepen. Het is meer een begrip waarover je filosofeert, waar je een (spiritueel/non-dualistisch) geloof van maakt of wat je als fenomeen buiten jezelf plaatst.

 

In werkelijkheid is bewustzijn het tegenovergestelde van onbewust zijn. Onbewust zijn wil zeggen leven vanuit je opvoeding, vanuit in je hersens ingeprente en overgeërfde gedachten zonder je dit te beseffen. Je gaat er, zij het onbewust, vanuit dat jij dat ook bent.

 

Bewustzijn is je volledig bewust zijn van alle inprentingen, gewoonten en vanzelfsprekendheden.

Bewustzijn is het besef dat jij dat opgelegde en als vanzelfsprekend aanvaarde niet bent.

 

Volledig bewustzijn betekent vrij zijn. Vrij zijn van onbewustheid en dus van alles wat je (blind) hebt aangenomen.

 

 

Een uiting van leven

 

Met de blik naar buiten gericht wilt je het leven zinvol maken. Je wilt ergens naar toe (groeien), je wilt een doel en je verwachting is resultaat.

 

De blik naar buiten is altijd bij jou vandaan, weg van dit moment. De toekomst (straks, morgen, volgend jaar en later) staat in het zinvol maken van je leven centraal. Met alle druk, onrust en frustratie die daarbij horen, want lukt dat zinvol maken ook of zijn er maar enkele momenten van voldoening?

 

Een feit is, dat het leven volstrekt zinloos is. Je leeft gewoon, meer niet. Een inademing en een uitademing in de eeuwigheid. Je ademt in bij de geboorte, je ademt uit als je sterft.

Wat je niet ziet in je ijver om het leven zinvol te maken is dat jij het leven zelf bent. Jij bent de zin van het leven omdat je een uiting van leven bent.

 

Zie het. Voel het door stil te staan bij jou. Hier en nu.

 

Laat buiten los. Zie en voel wat binnen leeft. Eeuwig leeft. 
Uit het.

 

 

Volmaakt

 

Spirituele overtuigingen als: 'In wording zijn, jezelf ontwikkelen, groeien naar jezelf', zijn gedachten met het idee dat je pas in de toekomst volmaakt zult kunnen zijn.

Bizar die gedachte, want het eindstation is altijd de dood. En wanneer die er zal zijn is niemand bekend. Dat 'jezelf ontwikkelen' kan dus zomaar door de dood abrupt worden beëindigd.

 

Als een boom is uitgegroeid dan valt er niets meer te worden; de boom is gewoon boom. Hij is zoals hij van nature is. Als een leeuw is uitgegroeid dan hoeft hij niets meer te worden, de leeuw doet gewoon leeuws ieder moment van zijn leven. De boom en de leeuw zijn al volmaakt vanaf hun geboorte en blijven dat tot na hun dood.

 

De mens lijkt afgescheiden te zijn van de hem omringende natuur, want hij denkt dat hij als enige nog niet af is. Hij was blijkbaar al niet volmaakt bij zijn geboorte, niet tijdens zijn lichamelijke groei en is dat ook niet als hij volwassen is.

Maar....is dat ook waar?

 

Sta stil.

 

Laat die gedachten van 'in wording zijn', 'jezelf ontwikkelen', 'groeien naar jezelf' varen. Zie jezelf op dit moment.

Wie ben jij werkelijk?

 
Adem in, adem uit, wat voel je en mag je dat ook voelen?

 

Jezelf liefhebben in alles wat je voelt en doet en je daarvan bewust zijn, is gehoorzaam zijn aan je natuur. Met het diepe besef dat je al volmaakt bent vanaf je geboorte.

 

 

 De angst voor de leegte

 

Wil je echt weten wie je bent, dan wil je al je emoties en gevoelens kennen. Niet met het oog op een uitkomst, maar gewoon omdat je jezelf wilt kennen in alle aspecten die zich aan jou voordoen.

 

Als je alles van jezelf kent, dus ook je angsten, dan is er niets meer om bang voor te zijn en niemand kan jou nog iets wijsmaken. Je hebt het immers allemaal zelf tot op de bodem uitgezocht.

 

Een gevoel van leegheid van alleen-zijn kun je in eerste instantie tegenkomen als je oude gedachtepatronen zijn weggevallen. 
Laat die leegte toe. Het is niet datgene wat we in essentie zijn, het is de leegheid van jouw denken waarmee je invulling aan je bestaan probeerde te geven. Die invulling heb je doorzien en de daarmee samenhangende gedachten zijn nu verdwenen en echoën wat na.

 

Het is deze leegte waar je nu doorheen moet.

 

 

Kappen

 

'Ik bedoel niet, groeien naar jezelf maar terug groeien naar jezelf', zei de spirituele leraar.

 

Bullshit meester. Groeien naar jezelf kan niet, terug groeien evenmin. Dat is onmogelijk. Zie je een boom al terug groeien naar zichzelf? Hoe dan?

Dat mooie wezen heeft geen fantasiebeeld over wie hij is, maar IS zoals hij is.

 

De enige mogelijkheid om te zijn die je bent is door dat beeld wat je over jezelf hebt (over hoe je zou willen zijn, over hoe je zou moeten zijn) met wortel en tak uit te roeien.

 

Nee, niet snoeien. Door te snoeien wordt het weer zoals je zou willen zijn, een gewenste vorm, een nieuwe fantasie.

Kappen. Rigoureus omhakken dat beeld. Nu. Zodat jij overblijft. 

 

Jij zoals je echt bent.

 

 

Stilstaan nu

 

Stilstaan nu. Stilstaan bij wat je werkelijk voelt. Observeren. Bewust zijn.

 

Voelen en gadeslaan van bewegingen in jou waar je zo bang voor bent. Zo bang dat je er steeds voor wegloopt.

 

Laat het angstige onbekende naderen zonder schroom en zonder het uit het oog te verliezen.

Kennen waar je bang voor bent, geeft je de kracht en de vrijheid waar je zo naar verlangt.

 

 

De rust die jouw wezen is

 

Zou er rust bestaan zonder eenzaamheid, zonder verveling, zonder het gevoel niets meer te betekenen?

Ken je die rust? Of bestaat het begrip 'rust' voor jou uit zoveel geconditioneerde gedachten dat je er hard voor wegloopt?

 

Bekijk die gedachten eens en voel wat je in dit moment voelt. Laat gevoelens van eenzaamheid, verveling en onrust toe. Loop er niet voor weg. Verveel je, eenzaam je, onrust je.

Onder al die gevoelens ligt namelijk de echte rust. De rust die jouw wezen is.

 

 

Gehecht zijn

 

Gehechtheid is onnatuurlijk.

 

Gehechtheid en onthechten zijn algemeen bekende begrippen in spiritiland.
Voor Het Denken een struikelblok, want pak de denkende mens niets af. Er zijn dus vele visies over gehechtheid in omloop.

 

Al het tastbare komt en gaat en alles gaat voorbij. Niets van al dat tastbare is blijvend. Daar valt niet aan te tornen. Het is een feit.
Hoe onzinnig is het dan om gehecht te zijn. Het is zelfkastijding om te hechten aan personen en bezit, terwijl je weet dat alles verdwijnt.

 

De pijn, de onzekerheid en de vertwijfeling die ontstaan door gehechtheid is een zelf veroorzaakt lijden door de wens dat alles moet blijven zoals het is. Gehechtheid is de angst om alleen te zijn, zelfstandig te zijn.

 

Gehecht zijn aan personen is geen liefde, maar komt voort uit eigenbelang.

Wetende wie je bent, ontdaan van alle gehechtheid, is er liefde.
Er is het ervaren van verbondenheid zonder een spoor van ge-bondenheid.


Liefde in verbondenheid weet dat alles vergankelijk is behalve de liefde zelf.

Liefde kent geen gehechtheid maar vrijheid.

 

 

Schuldig zijn

 

Ik zie het op Social Media vaak langs komen: 'schuld bestaat niet'. Het beweerde komt voort uit een nieuwe religie die uiteraard gretig z'n weerklank vindt bij mensen die als een kip zonder kop door het leven gaan en dat vooral willen blijven doen.

 

Schuld ontkennen staat gelijk aan eigen verantwoordelijkheid ontkennen.

 

Uit ervaring weet ik dat schuld wel degelijk bestaat. Schuld is de intense pijn van de verlorenheid. De pijn van vervreemding, van afgescheiden zijn, de pijn van van verwarring, van het niet meer weten wie jij bent.

Je bent schuldig als je de ander iets aandoet om je gelijk te krijgen, om wraak te nemen, om je beter te voelen, om jezelf te rechtvaardigen. Je bent schuldig als je de reden van jouw ongelukkig zijn, van jouw onvrede en frustratie neerlegt bij de ander.

 

Schuldgevoel kun je doorleven; je kunt ervaren dat het jouw diepste pijn is. Dat het de verscheurende pijn is van jezelf en de ander kwijt zijn, die schreeuwende pijn waar je steeds hard voor wegliep, die je niet wilde zien en durfde te voelen.

 

Wees verantwoordelijk: Ontdek jouw heelheid achter schuld en pijn.

 

 

Het kwaad recht in de ogen kijken

 

Het is niet zo dat je, na de stap terug naar jezelf, meteen liefde zult ervaren of steeds meer en meer liefde. Je bent liefde, dat is mijn inzicht, mijn her-ontdekking van die liefde.

 

Het is niet de liefde van het verlangen, niet de liefde van de hunkering. Het is niet de liefde voor 'wij met z'n tweeën' of 'de liefde voor ons gezin'. Het is niet de liefde voor bezit maar het is de liefde die ons wezen is.

 

Dat herontdekken kan door middel van je bewust te zijn van wie je bent. Die liefde die onze oorsprong is en die wij zijn, overvalt je als je los bent van je houding, als je vrij bent van je denken.

 

Die liefde overvalt je op het moment dat je niet meer vlucht voor het zogenaamde kwaad en de bijbehorende angst: Je kijkt het recht in de ogen. Omdat je het wilt kennen.

 

Niet defensief maar open en nieuwsgierig. 

 

 

Zonder afkeuring

 

Het is het aanvaarden, zonder afkeuring, van alles wat zich hier en nu in jou aandient.

 

Niet alleen maar constateren: 'Ja, het is er en nu weer over tot de orde van de dag'. Maar serieus en met totale aandacht luisteren naar wat je lichaam te melden heeft.

Alleen zo kan het onderliggende gekend worden en oplossen in een spanningsloos leven. 

 

 

Luisteren naar de stem die ik ben 

 

Niet altijd is angst irreëel. Soms is het verschijnen van angst een waarschuwing: 'doe dat niet, want dat ben je niet, daar ligt niet jouw kracht'.

 

Veelal is er de neiging om die angst onder controle te krijgen of zogenaamd te overwinnen omdat je hecht aan wat anderen van jou vinden. Je negeert dan de waarschuwing. Je gaat voldoen aan wat anderen van jou verwachten.

 

Luisterend naar die angst, jouw wezenlijke stem, aanvaard je reacties als: 'Ze durft het niet, 'ze kan het niet' of 'ze lijdt aan faalangst'. Het zijn reacties van mensen die steeds boven hun kunnen staan, mensen die willen voldoen aan een beeld van zichzelf. Vaak ligt hier een burn-out in het verschiet.

 

Luisteren naar de stem die ik ben is kracht. De kracht om op eigen benen te (blijven) staan. De kracht die weet wie ze is. De kracht die schamperheid en gehoon begrijpt en negeert.

 

 

Onvoorwaardelijk willen weten wie ik ben

 

Nee, het gaat niet vanzelf. Geluk, rust, vrede of wat je ook zoekt komt je niet aanwaaien.

Natuurlijk kun je blijven klagen en zeuren, maar je kunt daar ook mee stoppen en de stap zetten; die belangrijke stap naar moed, naar de onderliggende kracht die je bent.

 

Ik wilde weten wie ik was. Dat was nog het enige belangrijke in mijn leven.

Ik voelde me diep ongelukkig en wilde weten of dat depressieve bij mij hoorde of dat ik in principe een gezond mens was.

 

Vanaf dat moment durfde ik steeds meer de mening van de ander los te laten en naar mijn eigen gevoel te luisteren.

Ik nam alle aangenomen en zelf bedachte vanzelfsprekendheden onder de loep om zo zeker te weten of ze echt bij mij hoorden en of ik mij daaraan ook te houden had. Ik gaf me over aan onderdrukte diepe emoties, ging er zonder (angst voor) afkeuring doorheen tot ze oplosten.

 

Door de grootste angst, de doodsangst, heen bleef ik die ik ben staan en loste Het Denken op in een 'volledig zijn die ik ben'. Het depressieve en het ongelukkig zijn werd ineens begrepen en verdween in oneindige liefde en lichtheid. Voorgoed.

 

Het was een proces van vallen en opstaan in een actief en zeer gemotiveerd willen weten.

 

 

Oud en Nieuw

 

Als je werkelijk het 'oude' achter je zou hebben gelaten dan zouden er geen gedachten meer zijn aan het verleden. Alles wat geweest is zou je dan hebben begrepen, verwerkt en opgelost.

Zo zou ieder einde van het jaar er kunnen uitzien: loslaten wat geweest is.

 

Maar waarom zou je daar eigenlijk mee wachten tot het einde van het jaar? Je kunt immers iedere dag, ieder moment het oude, dat wat geweest is, achter je laten.

 

Als je werkelijk het Nieuwe (jaar) zou ingaan dan zou dat opgeruimd zijn, vrij, ontdaan van alle zogenaamde problemen en met volle aandacht aanwezig in ieder moment.

 

Dat wens ik je van harte.

 

 

Ik breng aan het licht

 

'Ik breng aan het licht en naar het licht.' Oftewel 'ik maak duidelijk wie je bent, hoe het werkt en wat je over het hoofd ziet om jeZelf te zijn.'

Je hoort deze uitspraak vaak beweren bij astrologen, spirituele mediums, leraren en aanverwanten.

 

Uit eigen ondervinding weet ik dat niemand jou kan duidelijk maken wie je bent en hoe HET werkt. Dat kun je alleen zelf ontdekken, mits je dat ten diepste wilt.

Je kunt vanuit dat 'ten diepste willen weten', mensen raadplegen; niet uit afhankelijkheid maar om het aangereikte al dan niet te gebruiken, toe te passen voor zelfonderzoek.

 

De overgave daarin is niet aan een ander maar aan de bereidheid om jeZelf te kennen.

Zelfonderzoek geeft zelfkennis, dus vrijheid. Overgave aan een ander schept afhankelijkheid, zwakheid en onvrijheid. 

 

 

Iemand een lesje leren

 

Ja, laten we het maatschappelijk probleem bij de kern aanpakken.

 

Zolang je zelf nog met existentiële angsten rondloopt, die je niet onderzoekt maar ontwijkt, dan zul je die angst gaan projecteren of verdedigen. Of iemand wel eens een 'ego-lesje' leren.

 

 

Ongeacht wat een ander daarvan vindt

 

Het aanvaarden van wie je bent begint bij jezelf.

 

Je kunt niet anderen verantwoordelijk stellen voor jouw eigen angst om voluit te zijn die je bent.

Eisen dat de ander jou accepteert is een uiting van machteloosheid omgezet in agressie.

 

Agressie is het ontkennen van jouw eigen natuurlijke kracht. De kracht om volledig JIJ te zijn, ongeacht wat een ander daarvan vindt.

 

 

Afleiding zoeken

 

Angst voor het niet(s) zijn. Angst voor de stilte, angst voor de rust, angst voor de leegte, angst voor eenzaamheid, angst voor de pijn.

Daar loop je voor weg, ieder moment. Vluchtend door middel van allerhande conditioneringen, uit gewoonten, uit overtuigingen. Vluchtend in (het zoeken van) afleiding. Vaak rusteloos rennend van hier naar daar, als het maar weg is van het 'nare' gevoel.

 

Maar vreemd genoeg ben je tegelijkertijd steeds op zoek naar datgene waar je voor wegloopt. Want achter alle angsten ben jij. Jij zoals je bent. Natuurlijk.

 

Stilstaan op dit moment. Stilstaan bij wat je werkelijk voelt, het durven voelen van waar je zo bang voor bent geeft je de enige kans op vrijheid, rust en stilte.

 

 

Je bent niet je emoties 

 

Het lijkt wel of emoties uiten een doel op zich is geworden in spiritualiteit. Maar dat zal geen inzicht, geen verandering geven, de hele wereld draait immers op emoties.

 

Emoties komen voort uit overtuigingen en gedachtepatronen. Overtuigingen die niemand kwijt wil. Ze moeten daarom met hand en tand en met alle bijbehorende emoties worden verdedigd en bestreden.

 

In het kader van zelfkennis is het de bedoeling om (vooral weggestopte) emoties te uiten zodat je ze leert kennen. Het is de bedoeling dat je er doorheen gaat. En dat, als ze zijn opgelost, zijn losgelaten, je de oorsprong begrijpt.

 

Eenmaal doorleefd en begrepen hebben emoties geen enkele betekenis noch waarde meer. Ze komen uit gewoonte nog af en toe even om de hoek kijken. Je ziet de golfbeweging: Opkomst – hoogtepunt – weg.

 

Je bent niet je emoties, je veroorzaakt ze.

 

 

Wat een verbeelding! 

 

Dat is precies wat ego is: verbeelding. Je maakt jezelf groter dan je bent. Je maakt een groot IK.

In eerste instantie uit bescherming, uit de angst om gekwetst te worden, uit de angst om geraakt te worden. Je neemt een houding aan om je zekerder te voelen. Of je denkt dat je iemand moet zijn, dat je iets moet voorstellen om ergens bij te horen en om te bereiken wat je wilt.

 

Totdat er iets gebeurt, iets dat je als aangrijpend ervaart. Een burn-out, de dood van een naaste, ontslag. Dan plotseling verdwijnt je houding of die brokkelt af.

 

Jezelf zijn betekent je verbeelding, je houding laten varen. Je laat het beeld uiteen vallen, zodat jij overblijft: kwetsbaar. Niet omdat je dan echt kwetsbaar bent, maar omdat je dat zo noemde vanwege de angst om gekwetst te worden. Een beter woord is: puur en zonder houding zijn.

 

Stap uit het beeld, open en bloot, riskeer de totale afgang.

Het wonder dat jou zal ontvangen is jouw kracht.

 

 

Eenzaamheid

 

Het gevoel van eenzaamheid is één van de diepe gevoelens die horen bij het menselijke lijden. Dat intense lijden waaronder de gehele mensheid gebukt gaat, al bijna vanaf den beginne.

 

Eenzaamheid is een gevoel dat emoties van verlatenheid en vervreemding oproept, een gevoel er niet (meer) bij te horen. Een onstilbare leegheid, alleenheid, een weggewaaid zijn van ieder contact met de ander en met jezelf.

 

Dat gevoel van eenzaamheid is een grenzeloos gevoel van verlaten zijn; een gevoel waar menigeen voor wegloopt. Eenzaam zijn mag niet in deze wereld, het is te beangstigend. Menig advies is dan ook: 'je moet wat gaan doen Je moet afleiding zoeken, gaan reizen of op zoek naar een partner.'

Helaas moet je dat dan wel de rest van je leven blijven doen want het gevoel van eenzaamheid kan zomaar weer opduiken..

 

Wil je weten wie je bent dan is eenzaamheid of beter gezegd alleenheid een opening naar je zelf.

Een dringend verzoek om het gevoel te ondergaan. Een bede om er tot het dieptepunt doorheen te gaan. Totdat je beseft dat eenzaamheid betekent: losmaken en loslaten. Het is het losmaken en het loslaten van een oude overtuiging die jou in het verleden het gevoel gaf van verbondenheid. Een bedachte verbondenheid uit conditionering en gewoonte.

 

Het schone is dat eenzaamheid, alleenheid, je de weg wijst naar onafhankelijkheid en vrijheid. Je krijgt de kans om met nieuwe ogen, met jouw eigen echte ogen te kijken. Zelfstandig.

Hier is de ingang naar een geheel andere verbondenheid dan die je dacht te kennen. Verbondenheid door zelfstandigheid en vrijheid.

 

 

Ik ben mezelf kwijt

 

'Ik ben mezelf kwijt' zei de leeuw somber tegen de leeuwin.

 

Het zit me ook niet mee, klaagde hij: 'laatst had ik eindelijk wat te eten gevangen, komen er een paar hyena's aanstormen en jagen me hardhandig en zonder pardon weg. Het was mijn rund, IK had het gevangen. Zo gemeen. En gisteren nog: een olifant die me plotseling een hele harde duw gaf; ik liep er gewoon langs. Er zijn zoveel gemene dieren, hè? O, ja, vorige maand was ook zo erg. Ik kwam een oude vriend tegen, was heel blij hem te zien en wilde hem een hug geven, daar werd hij toch ineens agressief en brulde dat ik moest opzouten. Ik voelde me diep, diep gekwetst en afgewezen.'

 

'Ik doe nu aan zelfonderzoek', vervolgde de leeuw, want ik wil weten wie ik nou eigenlijk ben.'

'Ik kom hier weleens wat aardige mensen tegen die me advies geven. Er was er één bij die dacht dat m'n hartchakra geblokkeerd was. En een ander mens zei dat ik moest accepteren dat ik helemaal niets ben en weer een ander zei dat ik me moest overgeven aan een naam, God of zoiets'. 'Dat zou me terug brengen naar de bron.

Ik ben nu alles aan het uitproberen.'

 

De leeuwin keek de leeuw verbouwereerd en vol ongeloof aan en zei: 'Ben jij nou een leeuw? Hou toch op beest met dat geklaag! Wees leeuw, want dat ben je. Doe wat je moet doen: jaag, eet, brul, neuk en slaap.'

 

'En asjeblieft, blijf vooral uit de buurt van mensen! Die hebben een ernstige en zeer besmettelijke ziekte. Denken, heet het.

Kom op, kom mee jongen en volg je natuur.'

 

 

Met je angst leren leven?

 

Je kunt met je angsten leren te leven door middel van bijvoorbeeld een methode, maar ze zullen altijd je metgezel zijn en blijven. De angsten zijn niet verdwenen.

Ze willen begrijpen, jouw angst willen kennen tot in de kern betekent de angst toelaten.

 

Als je jouw angst kent, als je het achterliggende volledig hebt begrepen, dan zal de angst verdwijnen of geen vat meer op je hebben.

 

 

Ingrijpend en grondig

 

Alleen het intens willen weten wie je bent kan je verlossen van de leegte en de zwaarte van jouw bestaan.

 

Beter willen worden door verschillende methodes te volgen, jezelf willen veredelen, jezelf mooier maken is een volstrekt zinloze bezigheid en gedoemd te mislukken. Je leert jezelf niet kennen, tot op de bodem, maar het houdt je juist weg van wie je bent.

 

Willen weten wie je bent vereist een ingrijpend en grondig zelfonderzoek.

Het vereist het onmiddellijk stoppen met vluchten in afleidingen die je weghouden van wat je niet wilt zien en voelen.

 

Bij het intens willen weten wie je bent stop je met vluchten. Je bent zonder enige twijfel bereid om het oude los te laten en bereid om door al je (bestaans-) angsten en diepe emoties heen te gaan.

 

Jezelf zijn betekent een totale ommekeer. Een ommekeer van wie je denkt te zijn, van wie je wilt zijn naar wie je van nature bent.

 

 

Vrije wil 

 

(Uit Het Denken, een afwijking)

 

Onze mogelijkheid om van onze natuur af te wijken is geen bewijs voor het bestaan van een vrije wil maar is het gedrag van een verstoord mechanisme. Boven de natuur willen staan en denken deze te kunnen beheersen kan alleen maar voortkomen uit een afwijking, een zieke geest. Alles wat door de vrije wil van Het Denken wordt geleid, leidt uiteindelijk naar een doodlopende weg. En leidt als gehele mensheid naar de totale ondergang.

 

Vrije wil houdt voor de denkende in, dat hij kan doen wat hij wil en dat hij kan kiezen wat hij wil. De vrije wil van Het Denken is niettemin altijd een keuze tegen onze natuur in. En deze natuur zal ons dat zonder meer duidelijk maken. De vele burn-outs die zich momenteel voordoen komen voort uit de idee dat wij mensen een vrije wil hebben. Vrijwel alle ziekten ontstaan door onze zogenaamde vrije wil. Door de keuzevrijheid om bijvoorbeeld te roken, om alcohol, drugs