Doodsangst

 

Met lege handen staan, betekent geen houvast meer hebben aan al datgene waarin je hebt geloofd.

Dit is het moment dat je beseft dat er geen stappenplan is naar verlichting en dat er niemand blijkt te zijn die het voor jou kan doen.

 

Dat besef roept een grote leegte op en de grootste angst die er is, namelijk doodsangst. Want wie ben je nog zonder de steun van je overtuigingen en al je meningen. Wie ben je nog zonder de goedkeuring van de ander?

 

Met lege handen staan roept de angst op dat je niets en niemand meer bent. Nu is het echter geen theorie meer, maar werkelijkheid en dat is een wereld van verschil.

 

Het enige wat je nu kunt doen is stil blijven staan. De angst laten naderen en hem toelaten. Die angst inademen, aankijken en hem niet uit het oog verliezen…

 

Daar doorheen, aan het einde, bleek ik niet de angst te zijn, maar degene die blijft staan.

 

En plotseling werd alles wat ik dacht te zijn, weggeslingerd in een ademloze bevrijding. Werd spanning en zwaartekracht weggevaagd door die vergeten eeuwigheid, die milde warme liefde die ik mij plotseling herinnerde als 'dit ben ik'.