Wat een verbeelding! 

 

Dat is precies wat ego is: verbeelding. Je maakt jezelf groter dan je bent. Je maakt een groot IK.

In eerste instantie uit bescherming, uit de angst om gekwetst te worden, uit de angst om geraakt te worden. Je neemt een houding aan om je zekerder te voelen. Of je denkt dat je iemand moet zijn, dat je iets moet betekenen om ergens bij te horen of om te bereiken wat je wilt.

 

Totdat er iets gebeurt, iets wat je als aangrijpend ervaart. Een burn-out, de dood van een naaste, ontslag. Dan plotseling verdwijnt je houding of brokkelt af.

 

Jezelf zijn betekent je verbeelding, je houding laten varen.

Je laat het beeld vallen, zodat jij overblijft, kwetsbaar. Niet omdat je dan echt kwetsbaar bent, maar omdat je dat zo noemde vanwege de angst om gekwetst te worden. Een beter woord is,  puur zijn en zonder houding. Zijn die je echt bent.

 

Stap uit het beeld, open en bloot, riskeer de totale afgang.
Het wonder dat jou zal ontvangen is jouw houding-loze kracht.